Param vardı çok geç fark ettik… Perişan olduk ailece

param vardi cok gec fark ettik perisan olduk ailece grEihiCW

odatv image 62 27d8e07eecb34a

Şayet sahip olduklarının ortasında sevgi yoksa ya da birçok vakit ısmarlama bir sevgi olduğunu hissediyorsan her şeye sahip olmak şanssızlıktır. Zira sana verilenler o kadar yer kaplar ki sevgi beklediğin şahısların gözünde, sevgi unutulmuş, bu kadar bedelli şeyin ortasında bedelsiz kalmış olur.

“Her şeyi vardı her şeyi, ne istediyse aldık, verdik. En düzgün okula gitti, en âlâ kıyafetleri giydi, gezdi tozdu karışmadık. Ne partisine ne de yapmak istediklerine… Fazla özgür bıraktık sanırım sonu bu oldu, perişan olduk ailece” diye başlayan, daima verdiklerini, yaptıklarını sıralayan cümlelerinin sonunu daima bizi yordu, kahretti ile bitiriyordu anne. Baba ise öfkesinden yerinde duramıyor, bir oraya bir buraya yürüyordu. Arkası kesilmeyen telefonlarına yanıt veriyor, annenin vicdanını rahatlatma süreci tamamlanmadığı için baba şimdi konuşamıyordu. Anne baba ve oğulları ile başka farklı görüşüyordum elbette öznellik kuralı gereği lakin onların birbirlerinin neler söylediklerini kestirim etmeleri elbette güç olmuyordu.

“HER ŞEYİ VARDI, SEVGİ VE ANLAYIŞ DIŞINDA”

Oğulları A.A. tek evlatları anne ve babanın ve evet her şeye sahip, aile her şeyi vermiş oğullarına ‘koşulsuz sevgi ve anlayış’ dışında… “Size neler anlattıklarını varsayım edebiliyorum, her şeyi verdik ne istedi ki bizi bu hale getirdi, hastane kapılarında süründürdü diyorlardır. Söyleyeceğim hiçbir şey unsur kullanamama mazeret olamaz evet ancak bu derece kıymetli şeyin içinde kıymetsiz hissettim ve bana arkadaşlarım kendimi daha düzgün hissettiriyorlardı, beni dinliyorlardı, sohbet ediyorduk. Eğlenmek için başlamıştık, kederimiz bağımlı olmak değildi. Başta hiçbir sorun yoktu lakin bir mühlet sonra biraz daha fazla içme isteği oluştu içimde. Param vardı ve neden farklı bir şeyler denemiyorum derken diğer bir yere sürüklendiğimi çok geç fark ettim” cümlelerini içeren pişmanlığını anlatıyordu A.A. Kurduğu cümleleri tekrar okuyunuz, benim dinlerken algılarımın çabucak altını çizdiği sözleri siz de fark edeceksiniz, ‘değersiz hissettim, beni dinliyorlardı, sohbet ediyorduk’… İşte eksiklik burada, gerçek bir sevgi beklentisi, kanılarına bedel verildiğinin hissedilmesi, takdir edilmenin verdiği o hoşnutluk duygusu, birlikte vakit geçirebilme, aile olarak bir şey paylaşabilmenin tadına varabilmek. Bunların eksikliğini hiçbir lüks ömür dolduramıyor ve çoğunlukla bu boşlukları işte o karşılaşmak istemediğimiz sorunlar doldurabiliyor.

ENGELLEMEK DEĞİL HAKİKAT DENETİM ETMEK

Hayatta hiçbir sonuç nedensiz olmaz! Her şeyi verdiğinizi hissettiğiniz halde yolunda gitmeyen bir şeyler olduğunu fark ediyorsanız bir yerlerde sorun vardır ve daha fazla vakit harcamadan geriye dönüp kendimizi sorgulamalıyız. Donald Winnicott’un dediği üzere “Bütün yanıtları bilen, kuşkuya yabancı, her şeyin onun için kolay ve net olduğu bir annedense, insan olmanın bütün iç çekişmelerine sahip bir annenin çocuğu olmayı tercih ederim” Anne ve baba olabilmek, evladının özgürce adım atmasına ortam hazırlarken art planda attığı her özgür adımı takip edebilmeyi, etrafını ve kendisini gerektiğinde sorgulayabilmeyi gerektiren şiddetli bir süreçtir.

A.A. ile görüşmelerimiz onun âlâ bir tedavi alma süreci ile eş vakitli devam etti. Benim asıl değiştirilmesini istediğim kısım anne ve babanın hali hazırdaki daima her şeyi verdiklerini düşündüklerinden ibaret olan anne ve babalık misyonları idi. Elbette her anne ve baba evladını sever ve onun için en düzgününü ister ancak onların verdikleri ile A.A.’nın gerçekte (!) sahip olduğu ve hissettikleri konusunda onları aydınlatacak görüşmeleri ve irtibatları gerçekleştirdiğimi düşünüyorum ve çok âlâ bildiğim diğer bir gerçekte şu ki; bir sevgi beşere her şeyi yaptırabilir, bir de sevgisizlik.

Dr. Burcu Bostancıoğlu