Çözüm üretmeyen kararlar

cozum uretmeyen kararlar mfMXc35g

154316

Türkiye’nin gündeminde iki kıymetli sorun var.

İktidarın yarattığı ve derinleştirdiği ekonomik kriz ve sığınmacı sorunu.

Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’ın başkanlığında toplanan kabinenin bu iki sıkıntıya tahlil üretmesi bekleniyordu. Ekonomik krizi hafifletmek için enflasyonla gayrete ait tedbirler, çalışanları ve emeklileri korumak için maaşlara yapılacak artırımın açıklanması.

Kabine toplantısı sonrasında bu iki bahiste da kamuoyunun beklediği istikamette karar alınmadığı ortaya çıktı.

Ekonomik krizle ilgili olarak alınan karar; konut satışlarını artırmak için aylık 0.99 faiz oranıyla kredi verilmesi ve Temmuz ayında enflasyona karşı biraz daha düzgün hissetsinler diye fiyatlarda ayarlama yapılacağı vaadi.

Sığınmacılar konusunda ise bir milyon Suriyelinin ülkelerine gönderileceğinin açıklanmasından sonra toplanan kabineden “gönderilmeyecekleri” kararıyla çıkıldı.

İktidarın iktisattan anladığı tek şey inşaat. Varsa yoksa müteahhitlerin para kazanması. Son alınan karar da vatandaşa 0.99 aylık faizle 2 milyon liraya kadar kredi vermek ve müteahhitlerin konut satışlarını kolaylaştırmak.

Bu kararın ekonomik krizin çözülmesiyle bir ilgisi yok. Enflasyonla uğraş hususuyla ise hiç ilgisi yok. Her ikisini de körükleyecek bir karar. Ucuz kredi para genişlemesine neden olacağı için enflasyonu daha da körükleyecek bir karar.

Ayrıyeten bu kararın fakir kesitlerin, çalışanların, memurların, emeklilerin kolay konut sahibi olmalarıyla da bir ilgisi yoktur. Hesap bunu kanıtlıyor. 2 milyon lira kredi alan vatandaşın bankaya aylık 28 bin lira öremesi gerekiyor. 1 milyon lira kredi alan vatandaş 14 bin lira ödeyecek.

Taban fiyat 4 bin 250 lira olduğuna nazaran bir taban fiyatlarının bu türlü bir ödeme yapması mümkün değil. Yalnızca taban fiyatların de değil, 5 bin lira, 7 bin lira, 10 bin lira fiyat alan biri de bu krediyi geri ödeyemez. Ayda 14 bin lira ödeme yapabilmek için o vatandaşın 20-25 bin lira, 28 bin lira ödeyecek vatandaşın da 40-50 bin lira aylık geliri olması gerekir. Demek ki kabinede alınan kararın emekçiyi, memuru, emekliyi, fakiri mesken sahibi yapmak üzere bir hedefi yok.

Yeniden parası, altını, dövizi olan, geliri muhakkak bir seviyenin üzerindekilerin ucuz kredi verip müteahhitlerin elindeki konutları satmalarını sağlamak hedefleniyor.

Kararın, ekmeği 2 liraya alabilmek için saatlerce kuyruk bekleyen, pazardan dökülmüş, atılmış, çürük çıkmışlar ortasında zerzevat, meyve toplayan fakirlerle, ayda 2 bin 500 liraya geçinmeye çalışan emeklilerle, minimum fiyatın altında kayıtsız çalıştırılan emekçilerle bir ilgisi yok.

İktidar en düzgün bildiği işi yapmaya devam ediyor.

Yakın etrafını oluşturan müteahhitlere para kazandırmak.

Birebir yaklaşım sığınmacılar meselesinde da sürüyor.

CHP Önderi Kemal Kılıçdaroğlu’nun “sığınmacılar güle oynaya ülkelerine dönecekler, 2 yıl içinde göndereceğiz” kelamlarına karşılık Cumhurbaşkanı Erdoğan, üstüne basa basa “muhalefet gönderecekmiş, biz göndermeyeceğiz” dedi.

Bir mühlet sonra Zafer Partisi Başkanı Ümit Özdağ’ın sert ve kararlı telaffuzuyla sığınmacılar meselesini gündeme getirmesi ve “Türkiye lunapark değil, gerekirse zorla göndereceğiz” kelamlarının toplumsal ve siyasal dayanak bulması üzerine iktidar ağız değiştirdi.

Cumhurbaşkanı Erdoğan, 1 milyon Suriyelinin gönderilmesi için hazırlık yapıldığını açıkladı. Bu kabine toplantısından sonra kelam konusu hazırlığın açıklanması bekleniyordu ki Erdoğan “hayır göndermeyeceğiz” dedi.

İktidar, sığınmacıları gönderecek mi, göndermeyecek mi konusunda baş karışıklığı yarattı.

Şimdilik son karar gönderilmeyecekleri istikametinde.

Bir müddet sonra bu karar “göndereceğiz”e döner mi, dönmez mi bilinmiyor.

İktidarın bu bahiste birbirine zıt siyasetler savunması yeni bir durum değil.

Sığınmacıları Türkiye’de tutarak iktidarın sağladığı yarar nedir?

Türkiye’yi sığınmacı deposu haline getirerek Avrupa Birliği’nden para almak. Daha evvel 3 milyar euro almıştı.

Sığınmacıları Avrupa’ya karşı tehdit olarak kullanıp Türkiye’deki demokratik hukuk devleti kurallarına muhalif keyfi uygulamalara Avrupa Birliği’nin hal almasını engellemek.

Eksilmeye başlayan oy dayanağını artırmak için Suriyelilere vatandaşlık verip oy kullandırmak.

Siyasi İslamcı tabanını Suriye’den, Afganistan’dan, Pakistan’dan, Afrika’dan gelenlerle güçlendirmek.

Elinin altında her vakit kullanabileceği, kendine bağımlı, gerektiğinde iktidara takviye, muhalefeti protesto için aksiyon yapabilecek kümeler bulundurmak.

İktidar yanlısı bir müellifin dediği üzere Türkiye’yi biraz Araplaştırmak.

Kentlerde Arap mahalleleri kurmak, gettolar oluşturmak.

Türkiye’de laiklik ve Atatürk aksisi kesiti Araplar eliyle güçlendirmek.

Taban fiyatın de altında çalışacak köle işgücü.

İktidar bu siyasetinden vazgeçer mi?

Tek şartla vazgeçebilir.

Bu siyasetin sandıkta ağır bir seçim hezimetine yol açacağını görürse.

Şimdilik bu türlü bir risk görmüyor olacak ki, iktidar ekonomik krizden de sığınmacı sıkıntısından da mutlu görünüyor.