Ahmet ağabey, Tufan ağabey, Oruç hocam

ahmet agabey tufan agabey oruc hocam dNL11JUO

155097

Daha evvel de söylemiştim güya fakat tekrarından bir ziyan gelmez herhalde; şu nostalji için, “geçmişe duyulan hastalıklı özlemdir”

Bir devin yanında

Bugünüme bakınca, üzücü da değildir özlediklerim doğrusu. En son Tufan (Türenç) ağabeyin vefatıyla depreşti tekrar hasretim. Mesleğe başlayışımın üzerinden beş yıl geçtikten sonra, Dünya gazetesinden kovulduktan çabucak sonra yani, Sağnak Hacışabanoğlu’nun (saygı, sevgi ona) yardımı, Altan (Öymen) ağabeyin (ona da hürmet, sevgi elbette) oluru ile Milliyet’te başlamıştım çalışmaya. Yaş 22. Kusursuz bir gazeteydi Milliyet. O vakit da eleştirirdik basını falan ancak artık düşünüyorum da gazetelerin gazete, gazetecilerin de sahiden gazeteci olduğu vakitlerdi. Altan ağabey, fakülteye devam etmeme de göz yumarak, beni haber merkezine vermişti. Bir edebiyat devinin yanında çalışacaktım. Gazeteciliğini çok az kişinin bildiği, şairliği, müellifliği, kuramcılığı ile çabucak hemen herkesin tanıdığı Ahmet Oktay üzere bir devin yanında yani. O sıralar birebir vakitte, Muharrirler Kooperatifi’nde (YAZKO) çalıştığım için (dergilerinde yazı yazardım) yazarlarla, şairlerle içli dışlıydım. Alışkındım “büyük insanlara” yani. Bunu ukalalık saymayın, içinde olunca fark edemiyor insan etrafının nasıl süper varlıklarla çevrili olduğunu, hani derler ya “ol mahiler ki derya içre, deryayı bilmezler”. Ahmet ağabey bir oburdu nitekim. Tüm alışkanlığıma rağmen heyecanlandım haliyle.

Çok sevdim, saydım onu, o da beni sevdi hakikaten. Sevdiğine emin oluşum şundandı; çok pahalı, yeterli bir gazeteci daha vardı servisimizde, (topu topu üç bireydik zaten) Ergun Arpaçay, Ahmet ağabeyle sıkı dosttular. Bir gün Ergun ağabey, “alalım mı bu delikanlıyı da meclise” deyince “alalım tabii” dedi Ahmet ağabey. Meclis dedikleri de haftanın bir günü demlenmeye gittikleri meyhane. Kabul edilmiştim, büyük onur. İki kere katılma mutluluğuna eriştim. Gerisi gelmedi, gitmek zorunda kalmıştım memleketten.

Çok yeterli insandı Ahmet ağabey. Çok yararlandım bilgilerinden. Ben onun kadar kendisini eleştiren birini daha görmedim bugüne kadar. Birisine kızar, daha sonra “canım ben de haklı değilim” diyerek bu defa kendisine kızardı. Tekraren şahit olmuşumdur bu haline.

Altan ağabey gazetenin Genel Yayın Danışmanı’ydı. Beni iki sefer vefattan kurtarmıştır, bilmez. Yeri gelirse anlatırım. Küçük, büyük, hiç kimseye “sen” dediğini ya da “bey/hanım” demeden seslendiğini görmemişimdir. Ben söylememiştim fakat öğrenmiş her nasılsa, “şu yazılarınızı toplayıp getirin bana, bir bakayım” dediğinde ne halt edeceğimi şaşırmıştım. Beğenmezse falan, bir daha elime kalemi alamazdım zira. “Bunlar ne hoş şeyler” deyince çok sevinmiştim. Eklerden birinde yazmamı istediğinde de. Ancak dedim ya, terk edip gittim memleketi. Trajedidir bu.

Efsane gazeteci: Doğrudur

Tufan ağabeyle o devirde “çalıştım”. Çok dürüst biriydi bir kez. Turgut Özal fırtınası esiyordu o devirler. Kimi “solcular”, bugünün kimi “solcuları”nın Erdoğan’ı sandıkları üzere, “demokrat” sanıp/sayıp Özalcı kesilmişlerdi. Yemekhanede tek başıma yemek yediğim masaya gazetenin “solcuları”yla bir arada gelip oturmuştu bir gün Tufan ağabey. Sevinçliydi, yanındaki bazılarını gösterip, “bak bu liberal, bu solcu, bu da dönek” diye şakalaşmıştı benimle. Natürel ki “eşit” değildik, o anda o masada kim olsa ona da yapardı birebir latifeyi, o sıra ben denk gelmiştim. O daima uygun bir toplumsal demokrat kalmıştır. Eğilip, bükülmediğinin daha o periyotlardan şahidiyim. Şimdilerde uygunca sapıtmış olan Karanlık bir gazete (dergiydi o sıralar) gazetecilere mal varlığını açıklamaları daveti yaptığında, birinci (sanırım tek de) gazeteci o olmuştu mal varlığını açıklayan. O periyotlar herkeste görülmeyecek bir haldı bu. O kadar lakin o kadar sevdim, saydım ki Tufan ağabeyi, bir gün bana “lan” diye bağırıp fırçalamasına sessiz kalışım bu sevgidendir. Tam 32 yıl sonra, İlker Başbuğ’un kitabının tanıtım kokteylinde rastladım Tufan ağabeye. Yanında Babıali’nin, başarılı olduğu kadar, en hoş (hala öyledir) bayanlarından olan eşi, Pınar hanım da vardı. (Ondan “Tufan ağabeyin eşi” DİYE KELAM EDİŞİM yalnızca bu yazıya hastır, Pınar hanımdan kelam ettiğimde Tufan ağabey için de Pınar hanımın eşi diyeceğim). Yanına yaklaşıp, eski bir Milliyet mensubu olduğumu belirtip hatırını sordum. Tanınması gerekecek kadar kendimi önemsediğimi sanır diye çekindiğimden kim olduğumu söylemedim natürel. Son derece nazik konuştuğu beni tanıdığına dair bir işaret göremeyişim onun süper hafızasından değil, benim iz bırakacak biri olmayışımdandır elbette.

Demokrat olmak oburlarının kanılarına saygılı olmaksa listenin başına Tufan ağabey ile Pınar hanım yazılmalı. Pınar hanım sağ bir partinin yöneticiliğini yaptı bildiğim kadarıyla. Birbirlerini değiştirme konusunda baskıcı bir tavırları olmadığına inanıyorum. Bu türlü insanlardı daima. O yüzden sayılıp, sevildiler.

Aptallığın kitabını yazdım

Topu topu bir yıldan biraz fazla çalıştığım Milliyet’te ne mükemmel beşerler tanımışım meğerse. Oruç (Aruoba) hocam da bunlardan biri, en değerlilerindendi. Milliyet o vakit (83-84 olmalı) kültür eki veriyordu, sanırım. (Adı öteki olabilir). Kimler yoktu ki ekte? Enis Batur, Ömer Madra, diğerleri da olağan. Oruç hocam da gruptaydı. Bir gün yanımdan geçerken elimdeki Christopher Caudwell’in kitabını gördü. “O kalın başlı Marksisti mi okuyorsun” deyince, bozuldum, bir iki şey söyledim herhalde. İdeoloji öğrencisiyim tamam da karşımdaki de Türkiye’nin en âlâ felsefecilerinden, ne söylemiş olabilirim ki. “Oo sen anlıyorsun bu işten” dediğine nazaran söylediğim her neyse beğenmiş olmalı.

Çok yeterli oldu aramız sonra. Oruç hocam öldüğünde yazayım istedim lakin elim gitmedi. Öbür vakit müellifim demiştim, artık vakti geldi işte. Bakın, bu harika adam (her açıdan öyleydi. Hoca, ağabey, meslektaş anlamında) bana ne yaptı? Ayrıyeten yeniden bakın ben ne kadar aptal bir adamım. İngiltere’ye gideceğim katılaşınca, beni karşısına aldı, her biri birbirinden pahalı öğütler verdi. Sonra “School of Oriental and African Studies’e (SOAS) git. Orada bir profesör arkadaşım var. Yazdığım bu mektubu da götür” dedi. Türkçesini okuduğu mektubun “İlişikteki genci sana yolluyorum” giriş cümlesi kalmış aklımda. (Yıllarca işgal konutlarında yaşadım çeşitli ülkelerden yoldaşlarımla. Londra’nın güneyindeki işgal meskenimiz yandı, kitaplarımla birlikte o mektubu da ateş yuttu ne yazık ki). İngiltere’nin en düzgün üniversitelerinden birinde hoca olan profesör Ernest Gellner’e gitmedim olağan, yürek edip. İngilizcem şimdi berbattı, üstüm başım da güzel sayılmazdı, “ilişikteki genç” olarak Oruç hocamı mahcup ederim korkusu hepsinden baskın natürel. Gitmedim işte. Ben nereden bileyim Gellner’in dünyanın en büyük filozoflarından, tıpkı vakitte toplumsal antropologlarından biri olduğunu? Tanışsaydım ne olurdu, hayatımı nasıl etkilerdi bilmiyorum fakat Oruç hocamın Gellner’in yakın arkadaşı oluşundan memnun olmuştum. Gellner’in seminerlerini, konferanslarını izledim bir kaç defa. Gidip de tanışmadım yeniden, mektubu verip. En uzun sürmüş aptallıklarımdan biridir.

Gellner 1995’te, Oruç hocam da iki yıl evvel öldü

İngiltere’den, yurda yaşadığım otuz yılın birinci on iki yılında gelemedim maalesef. Acılı bir süreçtir. Bütün bu insanları, diğerleri da var, çok fakat çok özledim. Tufan ağabeyin beni anımsamamasını keder etmedim, kıymetli olanın benim onu unutmamam olduğunu biliyorum zira. Ahmet ağabeyle, bir diğer büyük kıymetimiz Orhan ağabeyim (Suda) aracılığıyla haberdar olduk karşılıklı. Oruç hocama da eski bir öğrencisiyle hürmetlerimi sevgilerimi ilettim. Gellner’e gidip gitmediğimi sormama inceliği gösterdi. Yaptığımın aslında kabalık olduğunu yüzüme hiç vurmadı. “Rastladıkça okuyorum yazılarını” dediğini ilettiler, beğendi mi beğenmedi mi bilemedim. Beğenmese de “beğenmedim” diyecek biri olmadığı için hakikaten nasıl buldu yazılarımı hiç öğrenemedim.

Üçünün de vefatı yüreğimi dağlamıştır. Özlenen ne kadar çok insan var.

Nostalji sahiden hastalıklı mı bilemem lakin hasret gerçekten hasta ediyor insanı.

Bu kesin.